Je klein maken om afwijzing te voorkomen
Geschreven door Marloes Timmers
)Tegelijkertijd raakte deze periode aan een thema dat al mijn hele leven af en toe opduikt: zichtbaar zijn en gaan staan voor wie je bent. Dit thema zie ik niet alleen bij mezelf, maar ook dagelijks bij vrouwen met overspanningsklachten of burn-out. Juist wanneer de druk toeneemt en stress hoger wordt, worden oude overlevingsmechanismen sneller geactiveerd. In mijn geval is één van mijn overlevingsmechanismes: mezelf kleiner maken zodat niemand er iets van kan vinden en ik ‘er bij kan blijven horen’.
Veel vrouwen die ik begeleid herkennen dit: klein blijven om afwijzing te vermijden, elk vanuit eigen oude persoonlijke pijn. Op welke manier herken jij dit?
Het moment waarop je kunt kiezen
Het mooie, en soms ook het confronterende, is: zodra je zo’n patroon herkent, ontstaat er ruimte om te kiezen.
Doe ik wat ik altijd deed?
Of kies ik voor een ander pad, dat misschien spannender is, maar beter bij me past en me uiteindelijk meer energie en rust geeft?
Ik geloof dat alles zijn tijd heeft. Dat je op jouw eigen niveau kansen blijft krijgen om te groeien, zolang je bereid bent om daar open voor te staan. In mijn geval waren er de afgelopen weken meerdere momenten waarin ik de keuze had om mezelf klein te houden of te gaan staan voor wie ik ben.
Stoppen met dragen wat niet van mij is
Schuldgevoel speelde bij mij een grote rol. Na jaren voelde ik dat ik er eindelijk klaar voor was om de schuld die ik had op me te nemen, zoals het feit dat mijn kinderen last hebben van mijn keuze om niet meer samen te leven met hun vader. En die schuld echt te gaan dragen.
En tegelijk om de schuld die mij werd aangereikt en ik vooral ook mezelf toe-eigende, maar die nooit echt van mij was, los te laten. Ik ben gestopt om me in allerlei bochten te wringen, en ben gaan staan om dit alles te dragen. Het luchtte ontzettend op en gaf heel veel ruimte.
Oude angsten in de ogen kijken
Zakelijk gezien dienden zich ook een aantal keuzemomenten aan waarin ik moest gaan staan of mezelf klein kon houden. Blijf ik huren, of ga ik onderzoeken of het kopen van een pand voor de praktijk mogelijk is?
In mijn verbeelding zag ik de verschrikking al voor me: een financieel adviseur die me vriendelijk maar meewarig aankijkt en denkt ‘ach meisje, wat denk je nu, en gauw terug je hokje in’. Ik maakte toch de afspraak. En het tegenovergestelde waar ik bang voor was, gebeurde. Ik bleek er goed voor te staan en hij moedigde me juist aan om groter te denken! En er werd tijd genomen om alles uit te leggen.
Het lijkt misschien een klein moment, maar voor mij was het een megagrote schift, omdat ik niet wegdook, maar mijn oude angst aankeek en mocht ervaren dat de werkelijkheid heel anders is als ik daar voor durf te kiezen.
Ook dat zie ik keer op keer bij mijn cliënten: we denken altijd dat we grote dingen moeten veranderen, maar het zijn de kleine, voor een ander niet merkbare stappen in jezelf die grote effecten geven in energie en rust terugvinden en dichterbij jezelf komen.
Als iets klopt op papier, maar niet in je lijf
Een week later ontving ik de eerste versie van de nieuwe brochure voor de praktijk. Vormgevingstechnisch prachtig, in lijn met de nieuwe website. Zachte kleuren, zachte foto’s, alles mooi op elkaar afgestemd. En toch… alles in mij schreeuwde: nee!
M’n hoofd, waar een ieder van ons vaker geneigd zijn naar te luisteren, zei:
Maar het ziet er toch prachtig uit? En je hebt toch de tekst zelf aangeleverd? En over je foto moet je niet zo zeuren, hoeveel mensen vinden nu echt hun eigen foto mooi?
Die argumenten klopten allemaal. En toch voelde ik in mijn hele lijf: dit ben ik niet. Of beter gezegd: dit is maar een deel van mij. De zachte, lieve kant. Terwijl mijn stoutmoedige, directe en inhoudelijk sterke kant nauwelijks zichtbaar was. En dat raakte in mij iets wat ik niet meer wilde: Ik wil mezelf niet langer verschuilen achter een veilig, zacht beeld. Ik ben ook een felle, intelligente vrouw. Ik ben het allemaal, en ik hou van de vrouw die ik in zijn totaliteit ben en juist die totaliteit geeft mij veel energie. En sinds ik dat voel, weet ik: hier ga ik niet meer van terug. Ook al betekent dat dat mensen daar wat van vinden en ik mezelf daar ook kwetsbaar mee naar de wereld op stel en daar soms ook door geraakt word. En het toch helemaal waard vind.
Het aandurven om je te laten horen
Dus ging ik terug naar de vormgever. Alles gaat opnieuw: logo, brochure, website. Hoe het er precies uit gaat zien weet ik nog niet. Wat ik wél weet: ik moet mezelf erin herkennen. Inclusief mijn zwarte leren broek, omdat die nu eenmaal bij mij hoort, en dat m’n vormgever daar samen met mij vast iets op gaat verzinnen zodat het samengaat met mijn zachte kant, staat voor mij vast.
Kiezen wat bij je past
En zo ontdekte ik nog iets: hoewel ik van plan was een korte Instagram-post te schrijven, werd het toch weer een blog. Ik kan dat vervelend vinden of ik kan omarmen dat ik vanuit mijn passie en doel het ontzettend leuk vind om te schrijven en te inspireren.
En dat ik dus iemand anders nodig heb om daar een korte versie van te maken voor social media – iets wat ik dan weer niet leuk vind om te doen en mij juist energie kost.
Hulp vragen, mild zijn voor mezelf en keuzes maken die passen bij wie je bent: Het ging mij niet vanzelf af. Maar waar ik inmiddels met plezier een bewuste keuze in maak, waardoor ik de dingen kan doen die me wel heel veel energie geven!
Waar burn-out herstel in mijn ogen echt over gaat
Burn-out wordt vaak gezien als iets wat gaat over fysiek herstellen en weer opbouwen. Maar de kernvraag ligt eerder hier:
Wat heb ik gedaan om mezelf zo kwijt te raken?
En: wat past er nú bij mij, waardoor ik weer energie krijg in plaats van voortdurend energie in te leveren?
Als je die vragen serieus aan jezelf stelt, je naar jezelf leert luisteren en moedige kleine stappen neemt, volgt herstel vaak vanzelf. Niet omdat het de makkelijkste weg is, maar omdat elke stap je dichter bij jezelf brengt, en dat waar jij wél energie van krijgt.
Herstel begint bij stilstaan en eerlijk kijken
Misschien herken je iets in mijn verhaal. Het jezelf kleiner maken. Het luisteren naar je hoofd terwijl je lijf iets anders aangeeft. Het aanpassen, buigen, inslikken. Net zoals zoveel vrouwen naast ons en vrouwen die voor ons leefden.
Herstel begint niet bij harder je best doen, maar bij stilstaan en eerlijk kijken. Naar de angst die om de hoek komt kijken als jij jezelf niet meer kleiner maakt. Naar wat niet meer voor jou werkt. En naar wat er wél ruimte wil krijgen, in alle stoutmoedigheid en angst.
Soms is dat geen groot gebaar.
Maar gewoon: een stap naar voren zetten, en blijven staan.
In mijn praktijk werk ik met vrouwen die vastlopen op dit punt: voelen dat het anders moet, maar niet weten hoe. Voel je dat dit thema je raakt, dan ben je welkom om contact op te nemen. Soms begint verandering simpelweg met het hardop mogen uitspreken van wat je allang voelt.
Prinses Julianastraat 12 | 2671 EJ Naaldwijk | info@marloestimmers.nl