Blog

Piekeren

Veel mensen piekeren. Hoewel brainstormen heel effectief kan zijn, juist omdat het kortdurend is, is piekeren iets waar je weinig mee bereikt. Je blijft alsmaar nadenken en de kans dat je iets waardevols uit het piekeren haalt, is erg klein. Maar waarom piekeren we dan zo veel? Bijna altijd zit daar een emotie achter...

Laatst vroeg een vrouw in mijn praktijk me hoe ze meer kon genieten van haar gezin, want dat wilde ze zo graag. Ze deed alles wat ze moest doen, maar vond niet echt rust in haar gezin. Over het moederschap bestaan er veel romantische gedachtes. Het ideaalbeeld van een moeder is eentje die zichzelf altijd wegcijfert ten behoeve van haar kinderen. Met geen woord wordt gerept over waar jij als moeder met je behoeftes, dromen en verlangens blijft. Is het een ideaalbeeld dat we altijd maar moeten genieten van het ouderschap en wat is dan de realiteit?

Soms komen er passiebloemen in mijn praktijk, die doen alsof ze een muurbloempje zijn, omdat de rest van de muurbloempjes hebben gezegd dat ze te veel was. Niemand zat op haar te wachten. Ze was té zichtbaar, scheen té fel, en daar konden de muurbloempjes niet goed mee omgaan. Ze gingen nare dingen over haar zeggen, dingen die bij haar binnen kwamen. En ze voelde zich alleen, want niemand begreep haar. Dus paste ze zich aan. Ze ging de dingen doen die de rest ook deed en liet niet meer zo veel van zichzelf zien.....

Niet alleen fysiek maar ook emotioneel is het ook wennen na je bevalling: je kindje zit niet meer in je buik, geen 24/7 meer ‘samen’. Voor de één een bevrijding, voor de ander een gemis. Zeker als je het gevoel van samen mist, kan het buik- en bekkengebied lange tijd nog niet helemaal als 'van jou' voelen. Dat kan ook zo zijn als te vroeg bent bevallen, je een snelle bevalling hebt gehad of een bevalling waar plotseling is ingegrepen tijdens de bevalling. Je hebt dan niet de tijd gekregen om het proces van baren emotioneel bij te benen en je was er nog niet helemaal klaar om je kindje los te laten....

De term ‘eigenwijs’ heeft vooral een negatieve lading. Maar ik hou van eigen-wijze vrouwen: Voor mij zijn dat vrouwen die goed weten wat hun eigen beweging is en wat hun gevoel hen ingeeft. Het zijn de vrouwen waar ik ook zo lekker mezelf kan zijn. Er is geen ‘doen-alsof’. Die vrouwen verliezen de ander niet uit het oog, maar kunnen in het contact wel aangeven wat voor hen belangrijk is. Waar hun hart naar uit gaat maar ook wat hun grenzen zijn. ...

Bij de meeste vrouwen die ik in mijn praktijk mag ontmoeten, is hun hulpvraag niet direct gerelateerd aan hun seksualiteit. Toch komen onderwerpen als seksualiteit en vrouwelijkheid op een gegeven moment wel naar boven drijven. Dat is ook eigenlijk niet zo gek, want je seksualiteit is een belangrijk onderdeel van wie je bent en wat je voelt. Je vrouw-zijn is geen bepaald beeld waar we aan moeten voldoen of hoe je je op een bepaalde manier moet gedragen. Je vrouw-zijn is veel meer een zoektocht naar jezelf, als vrouw.

Bevallen is loslaten. Loslaten van je controle over je lijf, loslaten van gêne, loslaten van de pijn, en uiteindelijk ook loslaten van je kindje om geboren te kunnen worden.. En voor controle komt iets anders in de plaats: vertrouwen. Vertrouwen in je eigen lijf die weet wat het moet doen, vertrouwen op de kracht die je als vrouw in je hebt en vertrouwen in je mensen om je heen die voor je zorgen op het moment dat je op je allerkwetsbaarst bent. Maar hoe doe je dat nu?

Als je baby te veel prikkels heeft gehad, is het voor hen ook belangrijk om te kunnen ‘ontladen’. Huilen is dan voor hen een manier om zich te ontdoen van de opgestapelde stress. Dat huilen is anders dan het huilen als baby’s bijvoorbeeld moe zijn of honger hebben. Het verschil leren horen vraagt tijd om je baby te leren kennen én vooral vertrouwen hebben in jezelf en je vader- en moedergevoel. Als je aan alle fysieke behoeftes hebt voldaan (drinken, schone luier, slaap, comfort) en je het gevoel hebt dat je je baby huilt omdat hij/zij even wat spanning moet kwijtraken, zijn er wel een paar dingen die je kan doen die daarbij helpen!

Ook als haptotherapeuten schuwen wij het ondernemerschap niet. We willen graag werken en zien grote maatschappelijke knelpunten waarbij wij van waarde kunnen zijn. Maar we mogen niet. En dat wringt.' Een gastblog van haptotherapeut/orthopedagoog Marloes Timmers op Deondermer.nl d.d. 18 februari 2021

Hoe jullie als ouders het huilen beleven, is veel belangrijker dan hoe veel of vaak je baby huilt. Het huilen van je baby kan je als heel hard en doordringend ervaren. Niets is indringender dan het huilen van een pasgeboren baby. Dat gaat – ook evolutionair gezien -  door merg en been. Ouders zijn er op gemaakt om niet om het gehuil van hun baby heen te kunnen, zodat ze in actie komen. Heel mooi allemaal hoe de natuur dat heeft geregeld. Maar wat als je wel in actie komt, maar het huilen daarmee niet is afgelopen?