Passiebloemen die muurbloempjes proberen te zijn

profielfoto Marloes Timmers Haptotherapie Westland

Geschreven door Marloes Timmers

De meeste dingen waar ik over schrijf, zijn dingen die in mijn praktijk naar voren komen of dingen die mij in mijn persoonlijke ontwikkeling bezig houden. Soms valt me iets op, waar ik wel over moet schrijven, in de hoop dat ooit iemand zichzelf hierin herkent en een stap kan gaan maken om vrijer te leven…

Je te veel voelen

Soms komen er passiebloemen in mijn praktijk, die doen alsof ze een muurbloempje zijn, omdat de rest van de muurbloempjes hebben gezegd dat ze te veel was. Niemand zat op haar te wachten. Ze was té zichtbaar, scheen té fel, en daar konden de muurbloempjes niet goed mee omgaan. Ze gingen nare dingen over haar zeggen, dingen die bij haar binnen kwamen. En ze voelde zich alleen, want niemand begreep haar. Dus paste ze zich aan. Ze ging de dingen doen die de rest ook deed en liet niet meer zo veel van zichzelf zien.

Doe maar normaal, dan ben je al meer dan genoeg”.

Als aanpassen een gewoonte wordt

Dat was een tijdje fijn, want nu hoorde ze er ook bij. En hoe langer ze dat deed, hoe meer ze ging geloven dat ze ook een muurbloempje was. Zichzelf aanpassen aan anderen was een gewoonte geworden, anders wilde niemand vrienden met haar zijn, zo was haar gedachte. 

Want mensen zijn kuddedieren, en iedereen is op zoek naar verbinding, dus liever met anderen zijn en jezelf aanpassen, dan jezelf zijn en alleen zijn. Dus is aanpassen onbewust heel lang een overlevingsmechanisme voor haar geweest.

Totdat haar lijf haar signalen begon te geven. Ze kreeg vaak hoofdpijn en voelde veel spanning in haar lijf. Want voor dingen inslikken en op je tenen lopen betaal je op den duur de prijs. 

In mijn praktijk begon ze te ervaren dat ze helemaal niet zo zichzelf kon zijn als ze inmiddels was gaan denken. Ze leerde te voelen wat al dat aanpassen met haar deed. Al die kleine momentjes waarop ze zichzelf niet liet zien of haar gevoel inslikte, dat was toch niet zo erg? dacht ze. Uiteindelijk heb ik nu wel vrienden, zei ze.

De durf om je ware ik te laten zien

De muurbloempjes waren inmiddels al lang uit haar leven, maar van echte verbinding met anderen was nog steeds geen sprake. Haar vrienden kenden alleen de buitenkant. Dat wat ze geleerd had om te laten zien. Zodra één van haar vrienden ook maar een hint gaf dat ze te veel was, werd ze herinnerd aan haar ervaringen van vroeger en ging haar overlevingsmechanisme weer aan om niet meer uit te gaan. 

En ergens voelde ze ook wel dat het geen vrienden voor het leven waren. Maar deze vrienden kregen ook de kans niet om haar echt te leren kennen. Pas toen ze weer de durf kreeg om aan de ander te laten zien wie zij werkelijk was en wat zij van binnen voelde, ontstond er iets. Ze merkte dat de ander het daardoor ook aandurfde om iets van zijn/haar kwetsbaarheid te laten zien en dat zorgde voor échte verbinding. Ze begon ook te merken dat ze minder spanning in haar lijf voelde.

Ruimte om jezelf te zijn

Daardoor begon ze het aan te durven om meer van zichzelf te laten zien. En ze merkte dat haar vrienden haar inderdaad soms een beetje anders vonden, maar dat vonden ze juist ook zo leuk aan haar. En er waren ook een paar die haar daarin niet begrepen. Ze was gaan inzien dat mensen er toch wel iets van vinden, of ze zich nu aanpaste of niet. En dat er altijd mensen zijn die niet bij haar passen. Dat kan ook niet, ze was geen muurbloempje meer.

Passie!

Als ze in de praktijk begon te vertellen over haar passies, zag je haar gaan stralen. Het was een verademing om zichzelf weer te kunnen laten zien. Ze merkte pas hoeveel energie het haar gaf, toen ze het weer terug kreeg. En hoeveel ruimte en vrijheid in haarzelf dat bracht. Het benauwde, misselijke gevoel en de hoofdpijn waren voor haar een signaal geworden dat ze haar ruimte om zichzelf te kunnen zijn op de een of andere manier aan het weggeven was, en was daardoor een trouwe partner geworden die haar op dingen wees, in plaats van een deel van haar dat niet meewerkte en waar ze last van had.

Van welke eigenschap(pen) denk jij dat anderen je té veel, té goed of té apart vinden en waarvan je denkt dat anderen daar niet mee geconfronteerd willen worden?

Welke passiebloem schuilt er in jou?